Masallar
Yeşil Kedi Pembe Güneş
— Bu kız beni neden yeşile boyadı, dedi resimdeki minik kedi. Hiç yeşil kedi olur mu?
— Pembe güneş oluyorsa, yeşil kedi neden olmasın, diye sordu güneş. Baksana bana. Ben de hiç güneşe benzemiyorum. Güneş dediğin sarı olur.
Sağ üst köşeden kuşlar seslendi:
— Heyyy! Çok komik görünüyorsunuz doğrusu.
— Siz de kimsiniz, dedi yeşil kedi.
— Biz mi? Kuşlarız tabi ki!
Bu defa güneş ve kedi gülmeye başladılar.
— Ne kuşu, dedi güneş. Sizden olsa olsa örümcek olur. O nasıl bir kuş öyle canım.
— Böyle işte! Beğenemedin mi, dedi kuşlardan bir tanesi. Bu da böyle çok kanatlı bir kuş işte.
— Şu yanımda çizdiği şey de ne, dedi yeşil kedi. Neye benziyor?
— O bir ev, dedi pembe güneş. İki katlı güzel bir ev. Bacası da var.
— Leylek çizmeyi unutmuş, dedi örümceğe benzeyen kuşlar. Leylek leylek havada, yumurtası tavada. Böyle bir çocuk şarkısı var.
— Şu çocukları bir türlü anlayamıyorum, dedi evin çatısında çizilmiş bir çiçek. Evin çatısında çiçek! Görülmüş, duyulmuş şey mi? Bari bir ağaç dalına çizseydi beni.
— Senden iki tane daha var, dedi kuşlar. Biri büyük, biri orta boyda. Sen en küçüklerisin.
— Nerede, dedi çiçek. Ben neden göremiyorum?
— Tam arkanda duruyorlar da ondan. İşte bak!
— Merhaba, dedi diğer çiçekler. Merhaba herkese. Nasılsınız?
— İyiyiz, dedi resimdeki herkes. Çok iyiyiz. Zaten güneşli ve güzel bir gün. Renklerimiz biraz enteresan sadece!
— Bize göre hepiniz çok güzel görünüyorsunuz!
Resimdekiler sesin geldiği yöne baktılar. Sesler evin bacasından çıkan kalp şekillerinden geliyordu.
— Siz de kimsiniz, dediler hep bir ağızdan.
— Bizler sevgiyiz, dedi kalp şekillerinden biri. Evin bacasından çıkıyoruz. Bu resmi çizen küçük kız, ailesiyle mutlu olduğu için çizdi bizi. İnsanlar sevgilerini çizerken genellikle bu şekli kullanırlar.
— Ne güzel bir şey bu, dedi küçük çiçek. Sizin güzel bir anlamınız var demek. Ben de böyle güzel bir anlamım olsun isterdim.
— Zaten var, dedi kalp şekillerinden en büyük olanı. Küçük kız seni çizerken kendisini çizdi aslında. Bak, arkandaki çiçekler de annesiyle babası. Fark etmedin mi bunu?
— Vaay, dedi küçük çiçek. Demek beni kendisinin yerine çizdi. Harika bir şey bu. Öğrendiğime mutlu oldum şimdi. Bunlar da annemle babam. Mutlu bir kız bu demek ki.
— Elbette, baksana seni gülümserken çizmiş. Mutlu olmasa gülerken çizer miydi hiç?
— Ya ben, dedi yeşil kedi. Hiç yeşil kedi gördünüz mü? Sarı olur, siyah olur, beyaz olur ama yeşil olmaz ki!
— Mutlu bir resimde yer almaktan mutlu olmalıyız, dedi pembe güneş. Eğer bizi farklı çizdiyse, bu daha güzel değil mi? Dünyada bir tane yeşil kedi, bir tane de pembe güneş var demek ki!
— Ve örümceğe benzeyen kuşlar, dedi sağ üst köşedeki kuşlar. Dünyada örümceğe benzeyen kaç tane kuş var?
— Haklısın, dedi yeşil kedi. Madem bizi çizen küçük kız mutlu, o zaman bizler de mutluyuz. Yeşil renkte bir kedi. Neden olmasın?
— İşte hayal gücü, dedi kalp şeklindeki sevgiler.
— Yaşasın mutlu çocuklar, dediler hep bir ağızdan. Yaşasın hayaller ve yaşasın mutlu resimler!
Fatma Beyza TÜTÜNCÜOĞLU
— Bu kız beni neden yeşile boyadı, dedi resimdeki minik kedi. Hiç yeşil kedi olur mu?
— Pembe güneş oluyorsa, yeşil kedi neden olmasın, diye sordu güneş. Baksana bana. Ben de hiç güneşe benzemiyorum. Güneş dediğin sarı olur.
Sağ üst köşeden kuşlar seslendi:
— Heyyy! Çok komik görünüyorsunuz doğrusu.
— Siz de kimsiniz, dedi yeşil kedi.
— Biz mi? Kuşlarız tabi ki!
Bu defa güneş ve kedi gülmeye başladılar.
— Ne kuşu, dedi güneş. Sizden olsa olsa örümcek olur. O nasıl bir kuş öyle canım.
— Böyle işte! Beğenemedin mi, dedi kuşlardan bir tanesi. Bu da böyle çok kanatlı bir kuş işte.
— Şu yanımda çizdiği şey de ne, dedi yeşil kedi. Neye benziyor?
— O bir ev, dedi pembe güneş. İki katlı güzel bir ev. Bacası da var.
— Leylek çizmeyi unutmuş, dedi örümceğe benzeyen kuşlar. Leylek leylek havada, yumurtası tavada. Böyle bir çocuk şarkısı var.
— Şu çocukları bir türlü anlayamıyorum, dedi evin çatısında çizilmiş bir çiçek. Evin çatısında çiçek! Görülmüş, duyulmuş şey mi? Bari bir ağaç dalına çizseydi beni.
— Senden iki tane daha var, dedi kuşlar. Biri büyük, biri orta boyda. Sen en küçüklerisin.
— Nerede, dedi çiçek. Ben neden göremiyorum?
— Tam arkanda duruyorlar da ondan. İşte bak!
— Merhaba, dedi diğer çiçekler. Merhaba herkese. Nasılsınız?
— İyiyiz, dedi resimdeki herkes. Çok iyiyiz. Zaten güneşli ve güzel bir gün. Renklerimiz biraz enteresan sadece!
— Bize göre hepiniz çok güzel görünüyorsunuz!
Resimdekiler sesin geldiği yöne baktılar. Sesler evin bacasından çıkan kalp şekillerinden geliyordu.
— Siz de kimsiniz, dediler hep bir ağızdan.
— Bizler sevgiyiz, dedi kalp şekillerinden biri. Evin bacasından çıkıyoruz. Bu resmi çizen küçük kız, ailesiyle mutlu olduğu için çizdi bizi. İnsanlar sevgilerini çizerken genellikle bu şekli kullanırlar.
— Ne güzel bir şey bu, dedi küçük çiçek. Sizin güzel bir anlamınız var demek. Ben de böyle güzel bir anlamım olsun isterdim.
— Zaten var, dedi kalp şekillerinden en büyük olanı. Küçük kız seni çizerken kendisini çizdi aslında. Bak, arkandaki çiçekler de annesiyle babası. Fark etmedin mi bunu?
— Vaay, dedi küçük çiçek. Demek beni kendisinin yerine çizdi. Harika bir şey bu. Öğrendiğime mutlu oldum şimdi. Bunlar da annemle babam. Mutlu bir kız bu demek ki.
— Elbette, baksana seni gülümserken çizmiş. Mutlu olmasa gülerken çizer miydi hiç?
— Ya ben, dedi yeşil kedi. Hiç yeşil kedi gördünüz mü? Sarı olur, siyah olur, beyaz olur ama yeşil olmaz ki!
— Mutlu bir resimde yer almaktan mutlu olmalıyız, dedi pembe güneş. Eğer bizi farklı çizdiyse, bu daha güzel değil mi? Dünyada bir tane yeşil kedi, bir tane de pembe güneş var demek ki!
— Ve örümceğe benzeyen kuşlar, dedi sağ üst köşedeki kuşlar. Dünyada örümceğe benzeyen kaç tane kuş var?
— Haklısın, dedi yeşil kedi. Madem bizi çizen küçük kız mutlu, o zaman bizler de mutluyuz. Yeşil renkte bir kedi. Neden olmasın?
— İşte hayal gücü, dedi kalp şeklindeki sevgiler.
— Yaşasın mutlu çocuklar, dediler hep bir ağızdan. Yaşasın hayaller ve yaşasın mutlu resimler!
Fatma Beyza TÜTÜNCÜOĞLU


